U području industrijskog ekološkog uređivanja, kalcijev hidroksid s visokom specifičnom površinom, obični kalcijev hidroksid i sodabikarbona tri su glavna sirovina za desulfurizaciju i neutralizaciju; njihove performanse, troškovi i primjena znatno se razlikuju. Sveobuhvatnim uspoređivanjem jasno se vidi sveukupna prednost kalcijevog hidroksida s visokom specifičnom površinom, što pomaže tvrtkama da točno odaberu odgovarajuću sirovinu.

Prvo, usporedba performansi. Obični kalcijev hidroksid ima specifičnu površinu od 10–20 m²/g, čestice su guste i manje aktivne, reakcija nije dovoljno intenzivna, učinkovitost desulfurizacije i pročišćavanja vode je niska, pa je prikladan samo za jednostavnije, nižerazredne primjene; potrošnja materijala je velika, a ostaci su brojni. Sodabikarbona ima veću aktivnost i pristojan učinak desulfurizacije, ali slabo adsorbira, ne može ukloniti nečistoće ni teške metale, te je funkcionalno ograničena. Kalcijev hidroksid s visokom specifičnom površinom ima stabilnu specifičnu površinu od 40–50 m²/g, kombinira visoku aktivnost i visoku adsorpcijsku sposobnost, te objedinjuje funkcije neutralizacije, adsorpcije i taloženja, što osigurava cjelovit i stabilan učinak uređivanja.

Zatim, usporedba troškova. Po cijeni nabave, najjeftiniji je obični kalcijev hidroksid, slijedi kalcijev hidroksid s visokom specifičnom površinom, dok je sodabikarbona najskuplja. No, s obzirom na ukupnu iskoristivost, obični vapnenac značajno se gubi, pa su mu ukupni troškovi relativno visoki; kod sodabikarbonate troškovi potrošnog materijala i troškovi odlaganja opasnog otpada izuzetno su visoki; kalcijev hidroksid s visokom specifičnom površinom iskoristi se u više od 90 % slučajeva, ne stvara opasni otpad, održavanje je jeftino, pa su mu ukupni troškovi najniži – omjer cijene i performansi daleko nadmašuje druga dva proizvoda.

Konačno, usporedba ekološke prihvatljivosti. Obični vapnenac lako stvara prašinu i ostaje u okolišu, što može uzrokovati sekundarno onečišćenje i teško je zadovoljiti standarde ultraniske emisije; sodabikarbona reakcijom stvara opasni natrijev soli, što stvara veliki pritisak na odlaganje krutog otpada; kalcijev hidroksid s visokom specifičnom površinom ne stvara prašinu, ne stvara opasni otpad, a produkti reakcije mogu se reciklirati, što u potpunosti odgovara zahtjevima suvremenog zelenog i ekološki prihvatljivog proizvodnog procesa.

Dakle, obični kalcijev hidroksid pogodan je za jednostavne, niskobudžetske primjene nižeg ranga, sodabikarbona je prikladna samo za specifične, nižerazredne uvjete, dok kalcijev hidroksid s visokom specifičnom površinom, zahvaljujući svojim visokim performansama, niskim troškovima i ekološkoj prihvatljivosti, postaje univerzalno preferirana sirovina u cijeloj industriji.